28/8/14

Pixadeta blues




Ella en yo, inmensa de ninetas, m´en ye gritando,

e me´n fa barruntar una mena de intimo desafío,

e yo, ya en ella, me deluyo alibiau dica dixaparecer…

como t´o fuego, t´al augua, t´al aire, tierras d´a mía carne

ta la nuei, toda alma, fundo zielo que comboca, a ormino

me´n torno pa desbiellar, terne que terne, as mesmas

ambiestas que aponderan o miraglo que mos clama.



Azogue de mirallo ye a nuei, sublime arquiteutura

de espazios inacorables, cobalto feito d´os tuyos anelos,

os mios deseyos, de croxiras y sosiegos puyando-ie

á enzender reflexos estrelares e estar purnetas siderals.

Como alteras luminetas en puyan dica posar-sen-ie e fer-sen

cucar d´estrelas á rebutir, eraldos d´o sol, agullas que punchan

o esmo enzerteras…iste debe estar o zielo prometiu chapurniau

de presenzias, alufras e zertezas.



Te torno á trobar en tanto que me´n pixo dos bieretas,

á o leco de Xakira… astí bi yes… amagata seo d´altars

montaraces e coros de zapos e ranetas…con os mios piez firmes

en tierra, ent´alto a capeza, á toda bida truco, ensinificán,

en bel metá d´o tiempo, do lo espazio, negro cuco, se trafega…

dixo esbolastriar deseyos de terneza y armonía do toz a o cabo

benzamos, e me´n torno t´intro, ent´o baile an medran os goyos

por toz conqueraus.



 

Aquí tamién a nuei, en os brilos dende o entablidau

de faldas curtas de luminetas en a preta luz d´os fluoreszens

esfendiendo as buegas de lo zanzero blango d´o suyo cado,

en os secretos tobos zarquinazos d´as güelladas, en as minguans

lunas royas iluminando o que diz os zeños….

difuera, qui lo dizirba, os barrancos continan baxando,

os coniellos beilan, os ninos suenian…

Mil grichas esgarrapando alas de beire, cuculos clandestinos,

granotas barrenatas… siente-lis-ne….a nuei dixa espardir-ie as

remors sin garra estorbo, como seda en o zierzo a nuie tremola…

En as finestras molsa negra, o tiempo quedo, un mar que suenia...

a nuei que terne impera.

Ye l´esprito sin de mugas que bi´n ha entre tu y as tuyas lunas,

libre suenio… no´n dixes s´acotole cuan o dia á cuxirar-mos en torne.


22/7/14

Zumaia 21,30 h.







Embelecaus nos lo miraba-nos

alufrando lo acucutar d´o sol

entre sotobaus gorgollos de
boira engaronando lo zielo,

rebutir-ie de lurtes, esferra d´agüerros,

esbulligar desinforme de parramacos

en o zeñar d´as nubes enpreñatas d´o sol…

L´ambiesta yera o celeste mirallo d´os

blangos serratos, a funda cuentraluz dillá

d´os nuestros suenios a retaculas…

Astí, arrepinchaus sobre o nuestro

cutiano petenar, fitos os guellos dillá

d´a zaguera buega, a mar yera o esbarizoso

camín an se arrozegaba o día…alentar de

molsa, fenar do s´esbolutraba l´aire

burniando-se ne ent´o nuestro esmo…

O sol, dezaga L´orizón, angluzioso, a mar

se i bebeba dica afogar-se...e a luz, texida

de rica seda, ziega d´aimor ent´o sol s´en escorreba.

Debán d´ixe zarquinazo de luz yo me pensaba

an yeranos a ixa mesma ora a resta d´os días…

an amagabanos a cursa a l ´arreu d´os luscos,

que feba que toz con una mesma delera,

querendo lebar-nos un piazer d´ixa libre

polideza, trastiaranos con o móbil pa fer de ixe inte

a imáchen de una remeranza,u de un suenio,

de un dandalo, mesmo de una angunia…

Que nos furtó o sosiego d´os amplos silenzios? 

Beluns, antis de tornar, se retratoron con

lo sol posau en a man…pero o lusco, sin de poder-lo

remeyar i moriba, a nuei se feba t´astí.

Luego as  bacanzas rematarán, ascape á enganchar…

Bi abrá ambiestas que alufrar ?

Cal parar ne cuenta …paisaches d´alma pa no reblar,

que atardezeres en o peito no guaires mancarán.

A belleza aguarda… me la miro de trobar-ie.
 

9/3/14

A bitoria d´o berso.





No amortaré d´os tuyos caxos os nuestros poemas
por o encendallo estrelar d´a tuya güellada enzenditos,

e pa sobater a suya flama en os foratos buedos d´a nuei,

u templar con a tuya calida luz de purna amagaus foricachos,

apuyalaré pa tu parolas paratas pa pretar fuegos ibernales.


Dende o rimallo libre d´os bersos , blangos como lo tuyo peito,

te ufriré parolas d´estambre, fachenda de plantar de poeta,

e mirando de zurziquiar-te una alticalmada birabola

esbolastiando en o carasol d´o tuyo cuello, d´a tuya man

comboyau blincaré as mugas d´a prosaica reyalidat cutiana.


A parola bi estarba arquiteutura de secretos compartius,

e con os repuis demás d´o nuestros atros cutianos aimors,

férbanos una siñal a rebuitr d´as colors trasparéns d´a mar,

dezaga no guarie dexarbanos que o tuyo rubor de zielo encarnau

crebazando a pelleta chelada de un mar de renunzias a caramuello.


A distanzia entre o que estoi e isto que atamás tuya escribo

lugo se´n ferá, ta os dos, defícil de enguiliar, tresbatirás

a tuya refitolera querenzia de nina zeleste por os mios bersos,

e a mia birabola s´acotolará afogada entre atros labios de berdat,

yo estaré, a mía musa, bolisa de nieu baxando ne queda enta la mar.


Con tot y con ixo, goyosa derrota bi abrá estau a bitoria d´o berso,

do ta tu podié amanar-me pa cuallar-te os monfletes de royas silabetas.
 
 

15/2/14

Dimpues.





De chobenastro pai a ormino me´n diziba

que yo ya tenerba dimpués de tiempo, ya...

mayestros y mosens terne lo´n repetiban

que dixase ixo estar..menos fatiar e a treballar

y agora que lo me pienso cuasi ya ye tardi

ta empezipiar...que dixase ixo estar… jodo petaca.
 
 

Bataleras.








A yaya deziba que zanzera bi´n plegarba


a yerba t´o branquil de casa nuestra,

cuan ella, encá espericueta, ya no estase biba,

porque garra chen ta casa combidau no benirba,

aiaiai, e bien gosaba yaya María saber o que se´n deziba.




11/2/14

Alcordanzas d´a mar biella.





 
Emergioron d´o cobaxo d´un biello


mar por ruxios alineos arrapato,

ta par d´alabez dillá d´un tiempo

que no guaires creyeban que de beras estió,

conchetas, carrachinas, carapazons… güe

baxo l´arena blanga d´os camins, xutos

naufragos, recosiros de mar aterrato, repuis

d´a mar nuestra forachitata en enrebullatas embueltas.

Corals calzinos sobre polbo desolatos, entre bolos

acotole de erizos espugatos, caracolas mecas an garra

chen mira ya de trobar-ie os lecos d´o bater d´a mar,

algas chipias d´a luz blanga d´os solanos en rusiens

salagóns á caramuello de grisa sal, marinos conzietos

agora sin de alma, fartos de tiempo, entre buedos cantos

que no nunca en tenión, repuis farsidos d´a zenisa aspra

que o tiempo, terne que terne, en os ozianos d´a bida

gosa abentar…

An se´n marchón as buestras almetas

marinas allora enarcatas ?

dillá d´as zagueras ambientas,

por barrancos e rios s´en baxarban,

u enta nubes, p´ayoyar-se, en o rustil

d´o sol goyosas se´n puyarban,

las m´entrefilo en a patria d´auguas,

chipias de brilos, blancas chislas, cobalto de ola.


Con a zaguera marea dilla d´o tiempo en marchón,

e p´amostrar-nos un miraglo de tierra que estió mar

en istas rallas a mar una estela d´almetas d´augua en dixó,

pa tornar-sen peñas de l´ausenzia, que a mar en o peito

mos en ficó.

Mar biella… an güe os rabosos con albatros suenian.

4/2/14

Os diners





Ya lo diziba Siñá Angeles de Nicolás
cuan charraba d´as suyas fillas:

Os diners as ferán guapas.

Ta par d´alabez ya lis ne diziba en o lugar ya...

Ostia zagal que custodia ixo d´os diners..

enrebullata broza, pallada e tronada,

xera de mil caras estando a mesma flor,

apercazar l ´aire me s´antuella esplanicar que´n son.


Blangas perretas botiando en a pocha , calentetas,

escoscadas, paradas pa mercar o pan de casa nuestra

de man ta man medalletas de San Li´n das y lo te da

y con as bueltas t´a bia a ferretiar-las con o mallo d´o Canfrán.


Simiens a manta plebendo sobre as güebras d´o treballo,

diners imprentaus como almud d´a balura de lo creyau,

quefers a conduta en o firme tramenar perén d´os días,

cullidas mal repartitas d´os metalicos doraus d´o sol.


Ferias finanzieras, balanzes, endizes, especular,

global chirar e chirar, mercaus de postors y impostors,

salbache fartera , negra faldriquera, pulpitos de cristal,

fachendosas poses, espardir de acetos tarquins, baya de foscas

ambizions, fongo en buchorno de cucos a luna plena.


Dios sin de mugas dillá d´os zaguers puertos,

como antismás, a fer-le onra nos ne clama

enta un esdebenidero ta par d´o suyo orden

de campasolo petenar y fer-lo-ne sin endizcar.


Os diners as ferán guapas...ya lo deziba alabez, ya...

Buco de siete codas en ye… qui le meterá o truco?
 
 

19/1/14

Tucas.







Mirando de apercazar l´aroma d´as tuyas bisas
enta o zielo d´a tuya boca,
en tu me prexino aszendendo-te ne.

Crebantando esteparias ambiestas
ta l´altar misterioso d´os tuyos guellos
tot de tu, sin de remeyo, me´n leba.

As mans d´os mios labios, os labios d´as mias mans
mormostiando-te febles bayos por pretas endrezeras
en a tuya piel inapercazable, sin tornada, sisquiá se trafegasen.

Barranadura de birabolas estiera o mio deseyo,
por tú, garona gorgollosa o mio pulso, entre garmos
de culpa esturruzando-se ne libre ent´o bazio.

Al tentón entre as boiras pretas de un deseyo meco,
esnabeso o silenzio tobo d´os tuyos camins.

A pintacodas t´abaxo con o zereño empuxe de una

esgallata delera, me prexino un tortular de lirios
en as tuyas ancas…
Y de o tuyo cuerpo de molsa y nieu pintorrotio conzietos
amagaus en os mios paisaches…
No están que buedos prexins, garra periglo m´engalza.

Tu, indiferén y fachendosa
en a tuya calmuda grandaria,
entre as tuyas nesgas m´amagas
calidas aldas con que soniar,
as densidás fredas y azulencas
de no poder aimar sin de mugas
a tuya rasmia y polideza zanzera.

Chitau chunto a os tuyos pies, fiyel ta o pulso d´os suyos días,
ye o mio corazón, laminándo-se con triste argüello as suyas
pautadas nafras, renunzias ubiertas, zarquinazos de cuentraluz…
en o suyo soniar, cuentra o tuyo peito de diosa.

Ye l´ aconorto que imos adempribiando, a retepelo,
en istas embueltas d´agüerro.